الان چند روزی هست که دارم زور می زنم تا خودم را با شرایط جدید زندگی تطبیق بدهم. توفیق چندانی هم نداشته ام. هر چه می گذرد این موضوع بیشتر و بیشتر برایم روشن می شود که‌: خدایا چقدر با بقیه فرق دارم! چرا من به نور کم٬ یک فنجان چای در سکوت و یا موسیقی کلاسیک و ملایم علاقه دارم و دیگری به نور زیاد٬ سر و صدا و آهنگ های جنجالی؟ خوابیدن در سکوت را ترجیح می دهم تا اینکه با صدای اخبار بخوابم. نظم را دوست دارم. از زوایای حاده بین اجسام گوشه دار خوشم نمی آید٬ چه برسد به توده های روی هم انباشته ی لباس. چقدر عاشق یک متر مربع فضای بی چیز هستم که از آن من باشد و در آن برای خود باشم و دیگر هیچ نباشد. چقدر دوست دارم پایم را روی زمینی بگذارم که خیس نباشد٬ و هر آن هراسی از سقوط نداشته باشم. و چقدر دوست دارم که وقتی می خوانم فقط بخوانم و حواسم پرت نشود. خیلی دوست دارم بی مزاحمت با یک دل سیر بخوابم و صدای فریاد و پا و اوراق کتاب و نجوای زیر لب و نه هیچ چیز دیگر خوابم را نپریشد...

دلم می خواهد بخوابم. یک دل سیر بخوابم...

« به دوست قدیمی و عزیزم آقای افشین قطبی قهرمانی لیگ برتر را تبریک می گویم »